บล็อกนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะเขียนที่ไอดีนี้
เพราะไม่มีอะไรจะสารภาพแล้วค่ะ
อย่างที่เคยบอกไว้ว่า....มันจะจบลง
ไม่ว่าจะเรื่องราวดีหรือไม่อย่างไร
..
มันจบลงแล้วค่ะ
จบแบบไม่ดี อย่างที่ใจเราคิดไว้เลยสักนิด
แค่เราดันเจ๋อไปดูในมายสเปซมัน....
เคยพิมพ์ภาษาตัวยึกยือแบบนี้มั้ยคะ?
เช่น...
"dlfjsda;oidjrigjs;lkfjw;josijfei"
ใด ๆ ก็แล้วแต่ แต่คุณตั้งใจพิมพ์เป็นภาษาไทย และเป็นภาษามนุษย์น่ะ
เราเจ๋อ และสาระแนนั่งแปล
ทั้ง ๆที่รู้อยู่ว่าถ้าพิมพ์ภาษาแบบนี้...มันเหี้ยแน่นอน
(เพราะมันเคยเกิดแบบนี้ครั้งนึง แล้วมันก็เอาตัวรอดไปได้)
แล้วก็จริง ๆ อย่างที่คาดไว้
เพราะตอนเกือบท้ายของมายสเปซนั้น
แล้วเราก็ดันนั่งพิมพ์ตาม (โง่)
มันพิมพ์ว่า...
"ได้ให้ใจใครคนนึงไปแล้วแหละ อุอุ"
อือมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
ซึ้ง.....งงงง ตอนแรกไม่มีน้ำตานะคะ
ตอนนั้นเหมือนโดนใครทุบแถวท้ายทอยค่ะ
มึนงง สมองไม่สั่งการ
แต่พอรุ้สึกตัวได้.....ไม่มีอะไรจะพูดสักประโยคเดียว
ไม่มีคำถาม ที่เหมือนผู้หญิงค่อนโลกเข้าไปถามประมาณว่า
"เค้าคนนั้นเป็นใคร แล้วดีกับเธอมั้ย?"
ขอโทษที....เราไม่ได้ถามหรือพูดทำนองเดียวกับประโยคข้างบนเลย
แต่ดันเข้าไปอวยพรแทน......อือมมมมมมมมมมมม
นางเอกน่าดูเลยกู
..
แต่ขึ้นห้องมา....เจตภูติสงสัยเริ่มเข้าร่าง
ร้องไห้ฉลองการเป็นโสด (โสดแบบจริง ๆน่ะ)
เอาซะกูไข้ขึ้นไปเลย
(พอดีเป็นหวัดอยู่แล้ว)
อือมมมก็ดีเหมือนกัน....จะได้รู้กันไปสักที
แต่...
วันต่อมา...เห็นไอ้ตัวต้นเหตุมันดันไปแก้ไขรายละเอียดในมายสเปซ
ไม่ให้โชว์บล็อกอีก....
ก็ยังสงสัยอยู่ว่า
'จะมาทำเหี้ยอะไรตอนนี้....สายไปแล้วแหละ'
ตอนนั้นก็ยังนอยด์อยู่นะ
น้องที่อยู่ในเอ็มก็มาบอกว่าเออ ไอ้ตัวต้นเหตุมันอัพบล็อกอีกทีนึงแล้ว
เข้าไปดูมันบอกประมาณว่า
"จะไม่อัพบล็อกอีกแล้ว....อัพทีไร ต้องมีคนไม่สบายใจทุกที"
โอว์!!!!!!!!!!!! แม่เจ้า
นี่มันกั๊กกันเห็น ๆ เลยนะ
ความจริงเราไม่อยากใช้คำว่า "กั๊ก"
เพราะมันดูเหมือนเข้าข้างตัวเองไปนิดนึงว่า ไอ้คนนั้นมันมีใจ
(ทั้ง ๆ ที่ มันอาจจะไม่มีเลยก็ได้ ประมาณว่าคิดไปเอง ฝันไปเอง)
เห็นไอ้ประโยคข้างบนแล้วยิ่งเจ็บปวด
เหมือนโดนหนามตำตีนตัวเอง
เพราะเดินทุกก้าว ก็เจ็บทุกก้าว
เหมือนอย่างที่เราเห็นชื่อมันออนทีไร
ก็เจ็บตลอดเหมือนกัน
..
ตอนแรกที่ก่อนมันจะเขียนมายสเปซนั้น
เป็นครั้งสุดท้ายห่าเหวอะไรของมันนั่นอ่ะ
พอดีเรารู้เรื่องนี้แล้ว...แล้วความรู้สึกก็กำลังเหี้ยได้ที่
และต้องการเหี้ยใส่ใครสักคนเหมือนกัน
และมันก็เข้ามาพอดี
"อือมมม เจ๊ครับ..เจ๊หายหรือยังครับ"
(พอดีเอ็มเอสเอ็นเราเซ็ต topic ประมาณว่าไม่สบายอยู่)
(ยัง)
"เจ๊ครับ ผมว่าเจ๊หาหมอเถอะครับ ผมเป็นห่วง" บลา บลา บลา~
(ในใจ : จะมาห่วงกูทำเหี้ยอะไรเนี่ยะ)
ก็เลยตอบกลับไปว่า
(ห่วงคนของเอ็งเถอะ)
ตอนนั้นเราคิดว่า...มันก็คงคิดว่าเราคงหงุดหงิด เลยคุยกับมันไม่ค่อยดี
มันก็เลยเข้ามาบอกว่า เออไม่กวนแล้วมันจะไปอ่านหนังสือต่อ
ดี!!! ดีที่สุดเลย!!!
เพราะถ้ายิ่งคุย มีแต่เราที่จะทำใจไม่ได้
และมาถึงตอนนี้ เราก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี
แต่อยู่ได้ โดยที่ชีวิตเราไม่มีแม้แต่คำถามอีกแล้ว
ประมาณว่า "ทำใจไม่ได้ แต่ก็อยู่ได้ ยังหายใจอยู่"
เรารู้ว่ามันเข้ามาอ่านบล็อกเราอีกบล็อกนึงที่มันรู้จักอย่างดี
และคงเห็นที่เราเขียน
และก็คงมีรีเฟคโต้ตอบอย่างเร็ว
โดยการที่จะไม่อัพบล็อกอีกแล้ว
อือมมมมม
มันช่วยอะไรไม่ได้แล้วแหละ...และมันไม่สามารถเรียกความรู้สึกดี ๆ
ของเรากลับคืนมาได้อีกแล้วด้วย
เพราะตอนนี้.....มันเหนื่อย
ถึงแม้ว่ามันจะมาดีกับเราใหม่ หรือจะมาสานความสัมพันธ์ใหม่
มันไม่ได้แล้ว มันเหนื่อยแบบหมดใจที่สุด
..
อือมมมก็ดีเหมือนกัน...ที่ตัวเองเป็นแบบนี้
บอกได้เลยว่า ร้องไห้แค่สองวัน
หลังจากนั้น ก็เป็นอาการของคนซังกะตาย
แต่แปลกไม่ยักกะตาย
เจ็บก็จริง...แต่ก็รู้สึกเบาโล่ง
เหมือนถอนหอกปักอกตัวเองที่มันปักมานาน
จนแผลมันเน่า!
ชีวิตตอนนี้ ราบเรียบเหมือนคลื่นอันดามันยามเช้า
ไม่มีใครมาคอยกวนอารมณ์ขุ่นๆ
ไม่ได้รู้สึกนอยด์เหมือนความรักครั้งก่อน ๆ ที่เป็นเอามาก จนตัวเองแย่
ไม่ได้ร้องไห้แบบข้ามอาทิตย์ และข้ามเดือน
ไม่ได้กลับมาผอมด้วย
(เพราะยิ่งเครียดยิ่งกิน)
ขาดคนรัก แต่ไม่เคยขาดเพื่อน
เพราะมีเยอะมาก...จนบางทีอยากเขี่ยทิ้ง!
อ๊ะ! ไม่ใช่
และถึงให้ใครมาจีบหรือว่ามาคุยด้วยฐานะที่มันพิเศษกว่าเพื่อน
หรือไอ้ที่เราเรียกว่า "กิ๊ก" อะไรประมาณนั้น
ถ้าเป็นเมื่อก่อน...ก็คงอยากจะมีเพื่อแก้เหงา
แต่แปลก...ถึงตอนนี้เหงา...ก็ไม่อยากมี
อารมณ์มันไม่อยากคบใคร หรือคุยกับใครเป็นพิเศษ
ตอนนี้อยากอยู่คนเดียว
อยากทำอะไรคนเดียวดูบ้าง
สมองได้คิดไตร่ตรองให้มันละเอียดถี่ถ้วน
เอาเวลามานั่งคิดเรื่องเรียนซะก็คงจะดีกว่า
วันนี้ขอจบการสารภาพแค่นี้นะคะ
ไว้วันหลังมาบอกว่า เราเขียนบล็อกอะไรเป็นหลัก
..
